Είμαστε όλοι αυτιστικοί

Τον τελευταίο καιρό έχω αναλάβει ένα αυτιστικό παιδί. Όχι κυριολεκτικά παιδί. Ο Jon είναι 19 χρονών. Η νοητική του ηλικία είναι όμως γύρω στα 4-5.

Η μητέρα του μου είπε ότι αυτός είναι ο δάσκαλος μου τώρα πια, και θα με διδάσκει αυτός για το πώς θα πρέπει να του συμπεριφερθώ. Και ότι αυτή η μικρή ζωή που έχουμε μέσα στο δωμάτιό του είναι ο καθρέφτης, η προβολή της μεγάλης ζωής που έχω εκεί έξω.

Ένας από τους στόχους μου, λοιπόν, ήταν να προσπαθήσω να έχουμε βλεμματική επαφή. 

Αυτονόητο; Όχι. 

Εύκολο; Καθόλου.  

Για τον Jon δεν υπήρχε κανένας λόγος για να με κοιτάει στα μάτια ενώ παίζουμε ή ενώ μιλάμε. Η προσοχή του ήταν στο πάτωμα (στα παιχνίδια μας) ή στο παράθυρο (εκεί που αποσύρεται όταν θέλει να πάει στον δικό του "κόσμο"). Έπρεπε λοιπόν να εφεύρω εγώ τους λόγους και τους τρόπους για να συμβεί αυτό. 

Στην αρχή, η βλεμματική επαφή ήταν σχεδόν μηδενική. Ενώ η σχέση μας και η αλληλεπίδρασή μας όλο και μεγάλωνε, ο αριθμός των φορών που με κοίταζε στα μάτια παρέμενε μονοψήφιος και μάλιστα μικρότερος του 5. 

Μετά το τέλος κάθε συνάντησης, συζητούσα με τη μητέρα του. "Πρέπει να τον κάνεις να σηκώσει τα μάτια από το παιχνίδι που είναι στο πάτωμα και να κοιτάξει εσένα", μου έλεγε. 

Μια δυο φορές το πετυχαίναμε πιο συχνά. Άλλες καθόλου. 

Μια φορά λοιπόν όπου η μητέρα του ήταν ήδη μέσα στο δωμάτιο όταν παίζαμε, μας παρατηρούσε, και στο τέλος της συνάντησης με ρώτησε: "Τι εκανες όταν ο Jon σε κοίταξε; Πέταξες από τη χαρά σου; Θυμήθηκες να τον επιβραβεύσεις, έτσι ώστε να το επαναλάβει; Του έδειξες πόσο όμορφο ήταν αυτό που έκανε;". Η απάντησή μου ήταν ότι δεν πρόλαβα να αντιδράσω, ή ότι του είπα ένα "Μπράβο" μέσα στη ροή της συνομιλίας μας, που μάλλον θα χάθηκε κάπου μέσα στο όλο παιχνίδι. 

Κι αν αυτή η μικρή ζωή μέσα στο δωμάτιο του Jon είναι ο καθρέφτης της ζωής εκεί έξω, τότε..

..πόσες φορές άραγε έχουμε ξεχάσει να πούμε στους δικούς μας ανθρώπους ότι αυτό που έκαναν για μας ήταν όμορφο; 

..πόσες φορές δεν πετάξαμε από τη χαρά μας για ό,τι μας έδωσαν, επειδή το θεωρήσαμε αυτονόητο; 

..πόσες φορές ξεχάσαμε να γιορτάσουμε το επίτευγμα κάποιου, απλά επειδή δεν "προλάβαμε";

..πόσες φορές προσπεράσαμε τη στιγμή πού ο άλλος μας κοίταξε μέσα στα μάτια; 

Μήπως τελικά κάπου κάπου είμαστε όλοι αυτιστικοί; 

Jon, πραγματικά είσαι δάσκαλος. 

Η αρκούντως καλή μαμά

Η αρκούντως καλή μαμά είναι αυτή...

...που αποδέχεται την αγάπη που το παιδί της νιώθει γι' αυτή, αλλά επίσης αποδέχεται και το θυμό που μπορεί κάποτε αυτό να νιώσει για κείνη.

...που δέχεται ότι παρόλο που υπεραγαπάει το παιδί της, θα υπάρξουν και στιγμές στην κοινή τους ζωή που θα θέλει να το "πνίξει" από τα νεύρα της. 

...που το άλλο πρωί θα είναι δίπλα στο παιδί της, παρόλο που την προηγούμενη μέρα δέχτηκε επίθεση (λεκτική, σωματική, συναισθηματική) από αυτό, γιατί δεν ήταν καλή μαμά και δεν έκανε όλα τα χατήρια του. 

...που δέχεται τα αρνητικά συναισθήματα (τόσο τα δικά της όσο και του παιδιού της) χωρίς απαραίτητα να σημαίνει ότι κάθε φορά που αυτά έρχονται στην επιφάνεια, η σχέση μεταξύ τους καταστρέφεται.

...που δεν χρειάζεται να τα κάνει όλα τέλεια, που δεν κρίνει τους άλλους επειδή δεν είναι τέλειοι, και που μαθαίνει στο παιδί της την ανάγκη της μη τελειότητας και της διαφορετικότητας ανάμεσα στους ανθρώπους. Και το παιδί της χαίρεται γι' αυτό γιατί έχει πολύ άγχος η κορυφή και η αναζήτηση της τελειότητας. 

...που δεν συγκρίνει τον εαυτό της με τις άλλες μαμάδες, μεταφέροντας στο παιδί αυτή την ψυχαναγκαστική λογική της αδιάκοπης σύγκρισης. 

...που κάποιες στιγμές θα σκέφτεται τη δουλειά της, το σύντροφό της, τους φίλους της, περισσότερο από το παιδί της, και αυτό θα είναι ΟΚ. 

...που ξέρει πότε να αφήσει το παιδί της να προσπαθήσει -και να του δώσει έτοιμες λύσεις- γιατί έτσι θα του δώσει διπλό δώρο: και την δυνατότητα να μάθει και την ικανοποίηση ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνο του. 

...που δεν τρέφεται από τις εμμονές της (δικές της ή του περίγυρου) να είναι υπέροχη, αστραφτερή, επιτυχημένη, υποστηρικτική, ευγενική, γενναιόδωρη και σοφή όοοολη την ώρα. 

...που δεν του κρύβει τα προβλήματα της ζωής, γιατί έτσι το μαθαίνει να ζει στον πραγματικό κόσμο και όχι σε ένα παραμύθι, και αυτό αργότερα στη ζωή του θα το βοηθήσει να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις καλύτερα. 

...που όταν αποτυγχάνει, προσπαθεί ξανά. 

...που αφήνει τα συναισθήματά της να εκφραστούν, δεν τα καταπιέζει και τα συζητά με το παιδί της, δίνοντας του έτσι το καλύτερο μάθημα συναισθηματικής αγωγής και μαθαίνοντάς του ότι δεν είναι κακό να νιώθεις, αλλά κακό είναι να μην ξέρεις τι νιώθεις και γιατί. 

...που βλέπει τη σχέση της με το παιδί της σαν έναν κήπο, που σιγά σιγά τον καλλιεργεί, τον ποτίζει, τον λιπαίνει και κάποια στιγμή αυτός θα ανθίσει.

...που βλέπει το χρόνο ως σύμμαχο, και όχι ως εχθρό της, περιμένοντας έτσι την κατάλληλη στιγμή για μία ουσιαστική επικοινωνία με το παιδί, και όχι εκβιαστικά και με κηρυγματικό ύφος να προσπαθήσει να επιβάλλει τις αξίες της. 

...που ζητάει βοήθεια όταν την χρειαστεί, γιατί μετράει περισσότερο το "θέλω να βοηθήσω τη σχέση μου με το παιδί μου και να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος" από το "εγώ ξέρω καλύτερα απ' όλους το παιδί μου και δεν δέχομαι συμβουλές από άλλους". 

...που δεν έχει εξιδανικεύσει τη μητρότητα, αλλά τη δέχεται ως ένα πολύ σημαντικό στάδιο στη ζωή της -με τα λάθη του, της αποτυχίες του, αλλά και τις ανεπανάληπτες στιγμές του- στο οποίο θα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, όπως άλλωστε κάνει σε όλα ως τώρα. 

...που στην τελική, είναι μία κανονική μαμά που αγαπάει το παιδί της, που συμπεριφέρεται φυσιολογικά -και όχι υστερικά- και που μαθαίνει μέρα με τη μέρα μέσα από αυτή τη σχέση. 



(Η θεωρία του Winnicot  για την αρκούντως καλή μητέρα (good enough mother) διατυπώθηκε τη δεκαετία του '50 και ακόμα και σήμερα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ) 

Το κυνήγι της ατέλειας

Μία φίλη είχε κάποτε προβληματιστεί από τις φιλικές της σχέσεις και είχε αποφασίσει να τις μελετήσει ως προς ένα πολύ συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, προκειμένου να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα που να άξιζε γενίκευσης και περαιτέρω συζήτησης. Είχε παρατηρήσει, λοιπόν, ότι ο σύντροφός της έκανε πολύ πιο εύκολα σχέσεις απ' ότι εκείνη, οι παρέες τον δέχονταν πολύ πιο εγκάρδια και οι φίλοι του ήταν λιγότερο ανταγωνιστικοί μαζί του. (Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρω ότι η φίλη δεν αναλώθηκε σε στερεοτυπικές διαφορές των δύο φύλων του τύπου "οι γυναίκες ζηλεύουν η μία την άλλη, ενώ οι άντρες είναι πιο αυθεντικοί, κλπ...", αλλά πήγε πέρα από αυτό προσπάθησε να βρει τι είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους (ασχέτου φύλου) περισσότερο συμπαθείς από κάποιους άλλους.) 

Και μία μέρα λοιπόν έρχεται με μία ατάκα που έχει γραφτεί ανεξίτηλα μέσα στο μυαλό μου, και σαν μάντρα επανέρχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να με κάνει να προβληματιστώ ξανά και ξανά και ξανά για τις ανθρώπινες σχέσεις και την διαύγειά τους. "Ξέρεις, πιστεύω ότι ο Α. είναι περισσότερο συμπαθής, γιατί οι άλλοι νιώθουν ότι δεν απειλούνται από αυτόν." Σκέφτηκα για λίγα δευτερόλεπτα. Ναι, όντως, όταν τον βλέπει κανείς και μιλάει μαζί του, κανένα σημάδι απειλής δεν φαίνεται να κουβαλάει πάνω του. Είναι αλήθεια λοιπόν αυτό το συμπέρασμα; 

Η εμπειρία και η χρόνια παρατήρηση σχέσεων -είτε αυτές ευοδώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου είτε όχι- δείχνει ότι, ναι, οι άνθρωποι ψάχνουν για ατέλειες πάνω στον άλλον πριν τον δεχτούν για να συναναστραφούν περισσότερο μαζί του. Κι όταν λέμε ατέλεια, εννοούμε οποιαδήποτε -μα, οποιαδήποτε- ατέλεια: ένα εμφανές σημάδι στο πρόσωπο, ένα νευρικό τικ, χαμηλό ύψος ή περιττό βάρος, φαλάκρα, πρόβλημα υγείας, ή αν προχωρήσουμε πέρα από τις σωματικές ιδιαιτερότητες, το να έχει χάσει έναν ή και τους δύο γονείς του, το να ζει μακριά από τα παιδιά του, να έχει οικονομικά προβλήματα, να έχει περάσει από ένα διαζύγιο ή μία απόλυση. Οτιδήποτε μπορεί να κάνει τον άλλον να πιστέψει ότι η καινούργια γνωριμία του είναι μακριά από αυτό που αποκαλούμε μια "τέλεια" ζωή. 

"Μα συνήθως αυτοί που υπερτερούν δεν είναι οι πιο επιτυχημένοι και αυτοί που έχουν κάποια αδυναμία δεν είναι και οι πιο ανασφαλείς;" Όχι. Απ' ότι φαίνεται μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα αυτό το σχήμα: Αυτός που θεωρεί ότι υπερτερεί, αναλώνεται σε ένα κυνήγι τελειότητας και προσπαθεί να παρουσιάσει ένα ατσαλάκωτο προφίλ στους άλλους, με αποτέλεσμα να θεωρείται, αν όχι απειλή, τουλάχιστον κάποιος που δεν χρειάζεται την παρέα των άλλων, γιατί κάλλιστα μπορεί να τα καταφέρει και μόνος του, όπως δείχνει προς τα έξω. Αντίθετα, αυτός που έχει αδυναμίες, έχει συμβιβαστεί με αυτές και τις δείχνει προς τα έξω, γίνεται περισσότερο συμπαθής, φαίνεται πιο κοντά στην ατελή ανθρώπινη φύση και προσελκύει πιο εύκολα ανθρώπους γύρω του, για να τον στηρίξουν είτε πρακτικά είτε ηθικά ή απλώς για να του κάνουν παρέα στον αγώνα του. 

ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΠΙΖΑΣ
Άραγε αυτή η "ατέλειά" του τον
έκανε τόσο δημοφιλή; 

Τις προάλλες πήγα στην καινούργια δουλειά μίας φίλης. "Μια χαρά είναι η νέα σου δουλειά, και μάλιστα ακόμα καλύτερη από την προηγούμενη. Τότε γιατί διαμαρτύρεσαι;", τη ρωτάω. Και η απάντηση επαλήθευσε για μία ακόμα φορά την παραπάνω θεωρία: "Μα για να μην λέει ο κόσμος ότι είναι όλα καλά στη ζωή μου". Έχει δίκιο. Ο κόσμος απειλείται από την "τελειότητα". Ο κόσμος θεωρεί "ύβρη" το να πηγαίνουν όλα ρολόι στη ζωή σου. Ο κόσμος αργά ή γρήγορα θα σε αφήσει απέξω αν με κάποιο μαγικό τρόπο όλα ρυθμίζονται μια χαρά στη ζωή σου και δεν δείχνεις να τον χρειάζεσαι. 

Έτσι, ο σεφ που δεν αφήνει κανέναν να πλησιάσει για να μην γίνει κανένα λάθος στη συνταγή παραμένει απρόσιτος και τελικά μόνος, ενώ ο άλλος που μπλέκεται μαζί με τους μαθητές του, κάνει λάθη, αστειεύεται, παρασύρεται, είναι περισσότερο συμπαθής από το κοινό. Η τραγουδίστρια που μόλις πέρασε ένα προσωπικό δράμα και προσπαθεί να το ξεπεράσει, κερδίζει τις καρδιές μερικών ακόμα χιλιάδων θαυμαστών που πίστεψαν ότι ήρθαν ένα βήμα πιο κοντά της μέσα από αυτή την εμπειρία της. Ο φίλος με την μικρή δυσμορφία στο πρόσωπο γίνεται αμέσως αγαπητός από πολλούς χωρίς κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια. H ηθοποιός με το απαράμιλλο κάλλος γίνεται είδωλο όταν μαθαίνεται η εύθραυστη ψυχολογική της κατάσταση και η αδυναμία της να αντισταθεί στις ουσίες και το ποτό. 

Όσο όλο αυτό δεν γίνεται παθολογικό και δεν μετατρέπεται σε έναν ψυχολογικό εκβιασμό, όπου ο άλλος χρησιμοποιεί τις δήθεν αδυναμίες του για να τραβάει την αμέριστη προσοχή των άλλων γύρω του, η παραίτηση από το κυνήγι της τελειότητας και η αποδοχής της ατέλειας, μπορεί να γίνει κάτι λυτρωτικό για όλους. Μπορεί να μας οδηγήσει στον εναγκαλισμό των αδυναμιών μας, να μας απαλλάξει από περιττές συγκρίσεις (αφού ποτέ δεν θα μπορέσουμε να είμαστε ίδιοι με κάποιους άλλους ή καλύτεροι απ' όλους) και από ναρκισσιστικές αναφορές στη ζωή μας, και να μας βοηθήσει να μπορέσουμε να απολαύσουμε όσα έχουμε και να επικεντρωθούμε περισσότερο στα δυνατά μας σημεία και να τα εξελίξουμε. Και να μας φέρει και περισσότερους φίλους στο πλάι μας. 

Οι άνθρωποι έλκονται από εκείνους που έχουν αποδεχτεί και δεν φοβούνται να δείξουν την τρωτή, ανθρώπινη φύση. 
Οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν λάθη, ατέλειες και λοξοδρομήσεις. 
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να απειλείς την αυτοεκτίμησή τους. 
Οι άνθρωποι θέλουν να αποφεύγουν τις συγκρίσεις όσο περισσότερο γίνεται. 
Οι άνθρωποι αγαπούν αυτούς που δεν διστάζουν να τσαλακωθούν αν οι περιστάσεις το απαιτούν. 
Οι άνθρωποι θέλουν ανθρώπους γύρω τους. 
Τους υπερήρωες τους θέλουν για πρότυπα. 
Για φίλους, θέλουν τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους. Μαζί με τα λάθη τους και τις ατέλειές τους. 

Αρνητική κριτική; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Όταν μιλάμε για αρνητική κριτική, μιλάμε για εκείνου του είδους την άδικη και κακόβουλη κριτική που σκοπό έχει να μειώσει το συνομιλητή, και όχι για την καλοπροαίρετη κριτική κάποιου που ενδιαφέρεται για μας, και έχει σκοπό να μας βοηθήσει να βελτιωθούμε και να διορθώσουμε κάποια σημεία μας. Ιδού λοιπόν μερικές πρακτικές συμβουλές προκειμένου να νικήσει η θετική σκέψη έναντι της αρνητικής κριτικής. 

Μετρήστε μέχρι το 10 πριν μιλήσετε… ή μέχρι το 20

Αν δέχεστε μια άσχημη κριτική ίσως η πρώτη σας σκέψη και αντίδραση είναι να την αντικρούσετε αμέσως, να την αρνηθείτε και να κάνετε ότι μπορείτε για να πείσετε τον συνομιλητή σας ότι έχει άδικο.  Δεχόμενοι αρνητική κριτική αισθανόμαστε συνήθως προσβεβλημένοι, θιγμένοι, θυμωμένοι, αδικημένοι κ.ο.κ. Η αντίδραση μας λοιπόν – ειδικά αν είναι άμεση - καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από τον πληγωμένο μας εγωισμό και όχι από τη λογική μας. Με αυτόν τον τρόπο λέμε πράματα που συχνά μετανιώνουμε εκ των υστέρων, καθώς μπορεί να μην έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτό για το οποίο δεχθήκαμε την κριτική. Δώστε στον εαυτό σας λίγο χρόνο να ηρεμήσει και ανακτήσει την ψυχραιμία του. Μετά μιλήστε.

Μην το δέχεστε 

Ένας άνδρας διέκοψε τον Βούδα ενώ έβγαζε κάποιο κήρυγμα και τον πρόσβαλλε. Ο Βούδας περίμενε μέχρι να τελειώσει ο άνδρας και του είπε:

- «Αν κάποιος σου προσφέρει ένα δώρο και το αρνηθείς, σε ποιον ανήκει το δώρο;»

- «Σε αυτόν που το πρόσφερε» απάντησε ο άνδρας

-  «Τότε αρνούμαι να δεχθώ τις προσβολές σου και σου ζητώ να τις κρατήσεις για τον εαυτό σου», του απάντησε ο Βούδας.

Αν θεωρείτε ότι η κριτική κάποιου, είναι προϊόν κακόβουλης σκοπιμότητας και έχει ως στόχο απλά να σας προσβάλει, έχετε πάντα την επιλογή…. να μην προσβληθείτε. Άλλωστε πολλές φορές τα λόγια λένε κάτι για αυτόν που τα λέει και όχι για αυτόν στον οποίο απευθύνονται…

Αντιμετωπίστε το ίδιο τον έπαινο και την κριτική

Αν οι έπαινοι σας κάνουν να νιώθετε περήφανοι και σας γεμίζουν με χαρά και θετικά συναισθήματα τότε η αρνητική κριτική θα σας καταρρακώνει. Αυτό σημαίνει ότι αφήνετε την γνώμη των άλλων να επηρεάζει τη συναισθηματική σας κατάσταση είτε προς τη θετική είτε προς την αρνητική κατεύθυνση.

Το υγιές είναι να έχετε αναπτύξει ένα εσωτερικό κριτήριο για να αξιολογείτε τον εαυτό σας αλλά και την κριτική που δέχεστε. Οι άνθρωποι εκφράζουν τις προσωπικές τους απόψεις μέσα από την κριτική που ασκούν. Αλλά είναι μόνο αυτό: Οι προσωπικές του απόψεις. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται και η δική σας η γνώμη με αυτές.  Αξιολογείστε αυτό που σας λένε και διερωτηθείτε αν έχει κάποια δόση αλήθειας και κατά πόσο μπορεί να συμβάλει στην προσωπικά σας βελτίωση.

  

Μπείτε σε λεπτομέρειες

Αντί να ανταποδώσετε τα πυρά εκφράζοντας ισάξιες η και μεγαλύτερες κατηγορίες, ζητείστε με ήρεμο τρόπο διευκρινήσεις.

Για παράδειγμα αν κάποιος σας πει: «Είσαι πολύ αφελής»

Ρωτήστε: «Γιατί με θεωρείς αφελή;»

                «Τι έχω κάνει που να δείχνει αφέλεια;» ή

                «Τι θεωρείς ότι θα έπρεπε να είχα κάνει διαφορετικά;»

Καλλιεργώντας την επικοινωνία δίνετε στο διάλογο μια ευκαιρία και αποφεύγετε τη σύγκρουση. Μέσα από τις ερωτήσεις μπορεί να διαπιστώσετε ότι ο χαρακτηρισμός που σας προσάπτει ο άλλος είναι ανεδαφικός καθώς δεν έχει συγκεκριμένα παραδείγματα για να τον υποστηρίξει. Υπάρχει πάντα βέβαια η πιθανότητα αυτό που σας λένε να έχει μια δόση αλήθειας και ρωτώντας είναι η ευκαιρία σας να μάθετε περισσότερα πράγματα για τον εαυτό σας που πιθανόν αγνοούσατε ή για τα οποία απλά εθελοτυφλούσατε. Η κριτική είναι συχνά πιο σίγουρος δρόμος για την αυτοβελτίωση από τον έπαινο

Δώστε σημασία στα μη λεκτικά στοιχεία

Η κριτική δεν είναι απλώς θέμα λέξεων. Ο τόνος της φωνής, η γλώσσα του σώματος, η στίξη, το βλέμμα είναι όλα στοιχεία που συνθέτουν το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει κάποιος μέσα από τα λόγια του. Για το λόγο αυτό τα μηνύματα σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter κτλ), σε κινητά και σε mail είναι γενικά αναξιόπιστα όσον αφορά το ύφος και τις προθέσεις του αποστολέα. Η κριτική είναι καλό να μην ασκείται μέσω αυτών αλλά και να μην απαντάτε σε τέτοιου τύπου μηνύματα καθώς ενέχεται συχνά ο κίνδυνος της παρεξήγησης.   

Πηγή: http://www.positivityblog.com/ 

Η σημασία του να είσαι πατέρας

Για πολλούς αιώνες, η εξουσία του πατέρα ήταν η πρωταρχική αρχή της οικογένειας. Ο λόγος του ήταν αδιαμφισβήτητος, η απόφασή του οριστική και αμετάκλητη, η επιρροή του κυρίαρχη σε όλα τα θέματα που αφορούν την οικογένεια.

Ο κόσμος άρχισε να αλλάξει ριζικά με τις κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές αλλαγές του 20ου αιώνα και, με αυτές τις αλλαγές, ήρθε μια βασική αλλαγή στη δομή και τη λειτουργία της οικογένειας - με συνέπεια την αλλαγή στην εξουσία του πατέρα. Η επιρροή του ήταν όλο και περισσότερο ήσσονος σημασίας, ακόμα και αμελητέα, και η σημασία του ορίστηκε από το πόσο καλά παρείχε τα προς το ζην στην οικογένεια.

Ένας άλλος παράγοντας για την υποβάθμιση του ρόλου του πατέρα ήταν ένα νέο πεδίο της ψυχολογίας. Στην πραγματικότητα, η ψυχολογία έγινε μέρος του προβλήματος. Οι ερευνητικές μελέτες δεν είχαν τοποθετήσει μεγάλη σημασία στο ρόλο του πατέρα, και η επιρροή του στην ανάπτυξη του παιδιού του, αναφερόταν ως «ασήμαντη». Η οποιαδήποτε αναφορά στο γονέα ισοδυναμούσε με αναφορά στη μητέρα. Μόνο ένας μικρός αριθμός μελετών της σχέσης γονέα-παιδιού μελέτες διερευνούσε το ρόλο του πατέρα, και οι λίγες μελέτες που έγιναν εκείνη την περίοδο επικεντρώνονταν στην εμπλοκή του πατέρα, όπως αυτή αναφερόταν από τη μητέρα. Για παράδειγμα, σε μια σειρά από μελέτες που χρησιμοποίησαν πάνω από 2.000 γονείς, για να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με την ανατροφή των παιδιών, ούτε ένας πατέρας δεν συμμετείχε στις συνεντεύξεις. Ένα έμμεσο αποτέλεσμα της έλλειψης ερευνητικών δεδομένων σχετικά με τους πατέρες ήταν η σιωπηρή παραδοχή ότι οι πατέρες δεν ενδιαφέρονται για την πατρότητα.

Το εκκρεμές σιγά-σιγά άρχισε να ταλαντεύεται τη δεκαετία του 1970 με τις πρόσφατα σχεδιασμένες μελέτες να αρχίζουν να μελετούν την επιρροή των πατέρων.

Τα επιστημονικά περιοδικά, καθώς και το Διαδίκτυο, αρχίζουν να επιβεβαιώνουν τη σημασία του πατέρα.

Τι λένε οι σύγχρονες έρευνες;

Σύμφωνα με μια έκθεση στο άρθρο «Πατέρες και η επιρροή τους στην ευζωία των παιδιών":

«Ακόμα και από τη γέννησή τους, τα παιδιά που έχουν πατέρα που συμμετέχει στην ανατροφή τους είναι πιο πιθανό να είναι συναισθηματικά ασφαλή, να νιώθουν σίγουρα για να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους, και, καθώς μεγαλώνουν, να έχουν καλύτερες κοινωνικές σχέσεις.

Ο τρόπος που οι πατέρες παίζουν με τα παιδιά τους, έχει επίσης σημαντικό αντίκτυπο στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Οι πατέρες δαπανούν μεγαλύτερο ποσοστό σε διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις τους με τα βρέφη και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας στην έντονη δραστηριότητα μέσα από το παιχνίδι από ό, τι οι μητέρες. Από αυτές τις αλληλεπιδράσεις, τα παιδιά μαθαίνουν πώς να ρυθμίζουν τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά τους.

Τα παιδιά με ενεργούς, στοργικούς  πατέρες έχουν καλύτερα εκπαιδευτικά αποτελέσματα. Η επίδραση της συμμετοχής του πατέρα επεκτείνεται στην εφηβεία και την ενηλικίωση. Πολυάριθμες μελέτες διαπιστώνουν ότι η ενεργός συμμετοχή του πατέρα συνδέεται με καλύτερη λεκτικές δεξιότητες, αυξημένη πνευματική λειτουργία, και υψηλή ακαδημαϊκή επίδοση μεταξύ των εφήβων.»

Ποια είναι η σύγχρονη πραγματικότητα;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι πατέρες παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή των παιδιών τους. Ότι η πλειοψηφία των μελετών επιβεβαιώνουν ότι ένας πατέρας που συμμετέχει μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, ιδίως στην γνωστική, τη συμπεριφορική και τη γενική υγεία καθώς και την ευημερία ενός παιδιού. Ότι το να υπάρχει ένα θετικό αρσενικό πρότυπο βοηθά ένα έφηβο αγόρι να αναπτύξει θετικά χαρακτηριστικά του φύλου του. Ότι τα κορίτσια στην εφηβεία είναι πιο πιθανό να σχηματίσουν θετική γνώμη για τους άνδρες και να σχηματίσουν πιο υγιείς σχέσεις με αυτούς, αν έχουν μεγαλώσει πλάι σε έναν πατέρα που συμμετείχε στην ανατροφή τους. Ότι είναι γενικά αποδεκτό, στις περισσότερες περιπτώσεις, η παρουσία και η συμμετοχή του πατέρα μπορεί να είναι τόσο ζωτικής σημασίας για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού, όσο και της μητέρας του. Και ότι το να βιώνουν την επικύρωση της σημασίας τους στην ανατροφή των παιδιών έχει κάνει τους πατέρες να συνειδητοποιήσουν την αξία τους και, στη συνέχεια, να θέλουν ακόμα περισσότερο να συμμετέχουν.

Είτε είστε κοντά του ή όχι, αν ήταν ένα σταθερό μέρος της ζωής σας ή όχι, σίγουρα έπαιξε ρόλο στο ποιος είστε σήμερα, καθώς ήταν ένα σημαντικό μέρος της ζωής σας.

Γιορτάστε την Ημέρα του Πατέρα.

Δείτε το βίντεο από έναν πατέρα που συνειδητοποίησε με την πάροδο το χρόνο πόσο σημαντικό ήταν γι’ αυτόν να «φτιάχνει» αναμνήσεις μαζί με την κόρη του.

Αφήστε τους πατέρες να «φτιάξουν» αναμνήσεις με τα παιδιά τους. 

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=txxOrXPNzpo

Facebook και Κατάθλιψη. Αλήθεια ή Μύθος;

Με την αυξανόμενη χρήση των sites κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook, οι ανησυχίες σχετικά με τις συνέπειες για τους εφήβους έχουν επίσης αυξηθεί. Οι ανησυχίες αφορούν κυρίως τον εκφοβισμό (bullying), τα θέματα της ιδιωτικής ζωής, την εικόνα του σώματος, ακόμα και την κατάθλιψη, αλλά τι αναφέρουν οι ίδιοι οι έφηβοι σχετικά με τις επιπτώσεις της κοινωνικής δικτύωσης;

Τα άτομα που μπαίνουν στην εφηβεία βρίσκονται στο στάδιο της μεγάλης μετάβασης από την εστίαση στους γονείς και την οικογένεια σε αυτήν προς τους συνομηλίκους. Οι συνομήλικοι γίνονται ολοένα και πιο σημαντικοί στη ζωή τους, και η δημιουργία αλλά και η διατήρηση μίας φιλίας είναι μία από τις κύριες προκλήσεις στην εφηβεία. Μέχρι τώρα οι περισσότερες έρευνες σχετικά με την κοινωνική ανάπτυξη είχαν επικεντρωθεί στην πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπίδραση. Πρόσφατα, συνέβη μια μετατόπιση από τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις με τους συνομηλίκους  στην πραγματική ζωή προς την κοινωνική αλληλεπίδραση μέσα σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης , όπως το Facebook. Η σημερινή γενιά είναι η πρώτη που μεγαλώνει με τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους. Οι έφηβοι κάνουν μεγάλη χρήση των υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης: σχεδόν το 75% των εφήβων έχουν ένα προφίλ σε υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης και περισσότεροι από τους μισούς συνδέονται στο προφίλ τους καθημερινά. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης των εφήβων συμβαίνει online. Πώς η online συμπεριφορά των εφήβων σχετίζεται με την offline κοινωνική συμπεριφορά; Οι έφηβοι βιώνουν τις αρνητικές συνέπειες της χρήσης των ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης;

Μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι η online συμπεριφορά των εφήβων είναι παρόμοια με την offline συμπεριφορά. Τα άτομα που εμφανίζουν περισσότερο κοινωνική συμπεριφορά online, συμπεριφέρονται με παρόμοιο τρόπο και offline (Wright & Li, 2011). Το ίδιο ισχύει και για περισσότερο αρνητικές συμπεριφορές, όπως η επιθετικότητα. Σύμφωνα με μια έρευνα σε πάνω από 1000 Αμερικανούς εφήβους ηλικίας 13-17, δεν υπήρχαν διαφορές μεταξύ των εφήβων οι οποίοι είναι ‘παθιασμένοι’ χρήστες των υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης και των εφήβων που δεν είναι. Οι περισσότεροι έφηβοι δηλώνουν ότι δεν αισθάνονται ότι η χρήση ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης τους κάνει να αισθάνονται διαφορετικά, για παράδειγμα, όσον αφορά το επίπεδο της αυτοπεποίθησης ή τη διάθεσή τους. Άρα, οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης δεν τους μετατρέπουν σε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι, ούτε μπορούν να τους προκαλέσουν ψυχολογικά προβλήματα αν δεν έχουν ήδη μία σχετική προδιάθεση. Έτσι, αν κάποιος αποδίδει ένα περιστατικό κατάθλιψης στο facebook, προφανώς θα πρέπει να λάβει υπόψη του και τη ζωή του εφήβου offline, καθώς εκεί κυρίως βρίσκονται οι πρωταρχικές πηγές αυτής της νόσου, και ενισχύθηκαν εκ των υστέρων με μία παρόμοια (ανασφαλή, εσωστρεφή, ενοχική...) συμπεριφορά στο facebook.  

Είναι ενδιαφέρον ότι οι έφηβοι που δηλώνουν ότι οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης επηρεάζουν την κοινωνική και συναισθηματική τους ευημερία αναφέρουν κυρίως θετική επίδραση. Λένε ότι τους κάνει να αισθάνονται λιγότερο ντροπαλοί και να έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Επιπλέον, περισσότερο από το ήμισυ των εφήβων δήλωσαν ότι η χρήση των υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης τους έκανε να αισθάνονται περισσότερο συνδεδεμένους με τους φίλους και την οικογένειά τους. Σχεδόν οι μισοί από τους εφήβους, ωστόσο, αναφέρουν ότι ο αγαπημένος τρόπος επικοινωνίας τους με τους συμμαθητές τους είναι η πρόσωπο-με-πρόσωπο επικοινωνία, καθώς λένε ότι είναι πιο διασκεδαστικό, και είναι πιο εύκολο να καταλάβουν τι εννοούν οι άλλοι.

Αν και οι ανησυχίες σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε εφήβους θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη, φαίνεται ότι, οι περισσότεροι έφηβοι βιώνουν κυρίως θετικές επιδράσεις από τη χρήση κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Με την αυξανόμενη χρήση των κοινωνικών μέσων δικτύωσης, η παρακολούθηση της επιρροής τους σε απευθείας συσχέτιση με την κοινωνική αλληλεπίδραση και την κοινωνική- συναισθηματική ανάπτυξη σε μία πιο μακροπρόθεσμη βάση είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα για μελλοντική έρευνα.

Πηγή: http://www.leidenpsychologyblog.nl

Όταν Νόμιζες ότι Δεν Κοιτούσα

(ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΩΗΝ ΠΑΙΔΙ)

Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φτιάχνεις για μένα το αγαπημένο μου γλυκό και έμαθα ότι μικρά πράγματα μπορεί να έχουν ξεχωριστή σημασία στη ζωή.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε παρακολουθούσα και έμαθα τα περισσότερα «μαθήματα ζωής», εφόδια για να γίνω καλύτερο και παραγωγικότερο άτομο όταν μεγαλώσω.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να κρεμάς την ζωγραφιά μου στο ψυγείο και αμέσως ήθελα να ζωγραφίσω την επόμενη.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, ακόμη και όταν ήσουν θυμωμένη με συμβούλευσες ήρεμα και απλά για να καταλάβω το γιατί και έτσι έμαθα ότι ο διάλογος και η επικοινωνία είναι σημαντικά ακόμη και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φτιάχνεις φαγητό για κάποιο φίλο που ήταν άρρωστος και έμαθα ότι όλοι μας πρέπει να νοιαζόμαστε και να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φροντίζεις το σπίτι και όσους ζούμε σε αυτό και έμαθα ότι πρέπει να εκτιμάμε ότι μας προσφέρεται.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να φροντίζεις ένα αδέσποτο γατάκι και έμαθα ότι είναι καλό να είσαι ευγενικός με τα ζώα.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, ένοιωσα ότι νοιαζόσουν και ήθελα να γίνω καλύτερος.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να κλαις και έμαθα ότι κάποια πράγματα στη ζωή πληγώνουν αλλά έχεις δικαίωμα να είσαι στενοχωρημένος.

 Όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα, σε είδα να αναλαμβάνεις τις ευθύνες ακόμα και όταν οι καταστάσεις ήταν δύσκολες και έμαθα ότι πρέπει να είμαι υπεύθυνο άτομο.

(Μπορούμε να τυπώσουμε την παρακάτω εικόνα και να θυμόμαστε ότι οι πράξεις μας οι ίδιες είναι το παράδειγμά μας για τους άλλους)